اگر دانش [یا ایمان] به ستاره ثریا بسته باشد و در آسمان‌ها آرام گیرد، مردانی از سرزمین ایران بدان دست می‌یابند

این حدیث شریف، روایتِ اعتماد به توان تمدنیِ ملت ماست؛ توانِ رسیدن به بلندترین قله‌های دانش و تبدیل آن به قدرت، خدمت و پیشرفت.

در عصر حاضر، محورِ برتری ملت‌ها از منابع خام به سرمایه‌های فکری و فناوری منتقل شده است. جمهوری اسلامی ایران نیز با هدایت‌ها و حمایت‌های اصولی، در حوزه‌هایی چون فناوری‌های دفاعی، زیست‌فناوری، نانو، سلول‌های بنیادی و غیره پیشرفت‌های چشمگیر داشته است؛ اما بنا بر تأکیدات راهبردی رهبر معظم انقلاب، این مسیر «آغاز» است و نه پایان. گام دوم حرکت علمی کشور، عبور از تولید صرفِ علم به سمت علمِ نافع، حل مسئله، فناوری و تجاری‌سازی نجیبانه است.

رهبر معظم انقلاب اسلامی با ترسیم افق روشن برای اقتصاد دانش‌بنیان، هدفی مشخص و دست‌یافتنی را مطرح فرموده‌اند:
باید بتوانیم بخش بزرگی از درآمد کشور را از راه صنایع دانش‌بنیان و فعالیت‌های تجاری دانش‌بنیان تأمین کنیم؛ یعنی از محل فروش محصولات علمی دانش منشأ تولید ثروت است؛ البته به شکل صحیح و نجیبانه
و نیز تأکید کرده‌اند که تجاری‌سازی نباید به «آخرِ کار» موکول شود؛ بلکه از همان آغاز تعریف پروژه علمی و صنعتی باید در محاسبات و طراحی مسیر دیده شود.

بر همین مبنا، «جایزه ملی تا‌ثُریا» با یک منطق روشن شکل گرفته است.

جایزه ملی تا‌ثُریا با الهام از این نگاه، مأموریتی فراتر از انتخاب «بهترین‌ها» دارد: الگوسازی و راه‌اندازی مسیر تحقق علم نافع و اقتصاد دانش‌بنیان با رویکرد مسئله‌محور، بازارمحور و عدالت‌محور. این جایزه می‌کوشد آنچه را که در بیانات و اسناد بالادستی به‌عنوان ضرورت مطرح شده، به یک فرآیند اجرایی تبدیل کند؛ فرآیندی که در آن تولید، بهره‌وری، رقابت‌پذیری، اشتغال و رفاه از مسیر فناوری تقویت می‌شود.